Neufeld Daniel

(1814 Praszka koło Wielunia – 1874 Warszawa) – pedagog, pisarz, publicysta. Odebrał tradycyjne wykształcenie religijne. Uczęszczał do pijarskiej Szkoły Wydziałowej w Wieluniu (1827-1833). Później zajmował się nauczaniem; w 1838 otworzył szkołę elementarną w rodzinnej Praszce. W 1840 przeniósł się do Częstochowy i przez 20 lat prowadził szkołę prywatną dla młodzieży żydowskiej, wraz z pensjonatem. W poł. 1860 zamieszkał w Warszawie i stał się gorącym rzecznikiem emancypacji Żydów oraz zbliżenia polsko-żydowskiego; uczestniczył w kółku samokształceniowym, działającym w domu H. Toeplitza. Wkrótce zaczął wydawać w języku polskim tygodnik „Jutrzenka” (1861-1863). Był jednym z autorów projektu reformy szkolnictwa żydowskiego w Królestwie Polskim, opracowanego w 1862, na zamówienie Aleksandra Wielopolskiego (pierwszy taki projekt N. opracował już w 1859). Zesłany za swą działalność patriotyczną na dwa lata, powróciwszy do Warszawy, zajmował się już tylko działalnością pisarską. Obok tekstów publicystycznych i wierszy w języku hebrajskim, wydał miedzy innymi: Wielki Sanhedryn paryski w roku 1806 przez Napoleona I zwołany, przyczynek historyczny do rozjaśnienia kwestii żydowskiej (1861); Urządzenie Konsystorza żydowskiego w Polsce (1862); Modlitewnik dla Żydów Polaków (1865) oraz kilka przekładów z języka  hebrajskiego (między innymi traktatu Pirke(j) Awot, Hagady Pesachowej). Był także współpracownikiem Encyklopedii Powszechnej S. Orgelbranda.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem