Neftali

(hebr., Naftali = nadludzką walkę wiodłam [etymologia wywiedziona z Rdz 30,8]; jid., Naftole) – według tradycji biblijnej:

1. szósty syn Jakuba i drugi syn jego nałożnicy, Bilhy, niewolnicy Racheli; protoplasta jednego z Dwunastu Plemion Izraelskich (por. 2). Z przekazu midraszy wyłania się jego jasna charakterystyka: był szybki jak łania, w szczególny sposób czcił swego ojca i gotów był natychmiast udać się w drogę z każdą misją, zleconą mu przez Jakuba; był heroldem pozostałych plemion, przynosząc zwłaszcza dobre wieści; zawiadomił Judę, że bracia chcą zabić Józefa; żył 133 lata.

2. nazwa jednego z Dwunastu Plemion Izraelskich, wywodzącego się – zgodnie z tradycją – od syna Jakuba, Neftalego (por. 1.). Jego symbolem były Ryby (por. znaki zodiaku). Terytorium N. znajdowało się na północy w Galilei; od zachodu graniczyło z ziemiami plemienia Aszer; od wschodu – poprzez Jordan – z terenami zajmowanymi przez Manassesa; a od południa – z ziemiami ZabulonaIssachara. Na jego terenie leżały miasta Kedesz i Chasor. Plemię N. zostało podbite w 733 p.n.e. przez asyryjskiego króla, Tiglatpilesara III. (Zob. też Dziesięć Zaginionych Plemion)

Autor hasła: Małgorzata Barcikowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand