Necach

(hebr., Nieśmiertelność) – siódma sefira, występująca zawsze w parze z sefirą Hod. Obie nazywane są dwiema rzekami, wypływającymi z raju (Tiferet), lub dwoma Mesjaszami, z rodu Józefa i z rodu Dawida. W przyporządkowaniu narządom ciała człowieka, zawsze odpowiadają narządom parzystym: nerkom, jądrom, stopom. Czasem uważane są za dwie najniższe sefiry, dotykające ziemi, stanowiące początek drogi człowieka do Boga, będące więc bramami objawienia. N. symbolizuje wieczność, stałość, krystalizację. Poczynane w Hod struktury, niedookreślone, obdarzone wolnością, tu zastygają w formy doskonałe; N. reprezentuje bowiem ostateczny, główny cel kreacji, tj. złączenie człowieka z Bogiem. (Zob. też mikrokosmos)

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem