Nadir Mojżesz

(Mosze), właśc. Izaak Reis (1885 Narajewo, Galicja Wschodnia – 1943 Nowy Jork) – poeta, dramaturg, eseista, tłumacz poetów francuskich i angielskich. Około 1898 przybył do Nowego Jorku. Debiutował w 1901. Związał się z grupą poetów „Di Junge” (jid., Młodzi), działającą w 1907-1919. Pomimo to, czuł się jednak wyobcowany i chętnie powracał w swej twórczości do galicyjskich miasteczek i kraju dzieciństwa. Był mistrzem humoru i aforystycznych satyr; uważano go za następcę Szolema Alejchema. Uczestniczył w wydawaniu humorystycznych pism wspomnianej grupy – „Der Grojser Kundes” (jid., Wielki Figlarz [Psotnik]) i „Der Jidiszer Gacłn”. Wydał tom erotyków Wilde rozn (jid., Dzikie róże, 1915). Współpracował z dziennikiem „Der Tog”. Tłumaczył Petera Altenberga, Jeroma K. Jeroma i Marka Twaina. Potem – od 1922 – związał się z komunistami i z ich dziennikiem, „Frajhajt” (jid., Wolność). Po arabskiej masakrze Żydów w Hebronie (1929), usprawiedliwianej przez komunistów, ostro atakował pisarzy żydowskich, którzy się od nich odcięli. Oczy otworzyła mu dopiero współpraca Związku Radzieckiego z hitlerowskimi Niemcami. Jednak wówczas był już całkowicie osamotniony. Rozrachunku dokonał w wydanym pośmiertnym tomie Mode ani (hebr., Przyznaję się, 1944).

Autorzy hasła: Małgorzata Naimska, Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem