Naczelna Rada Opiekuńcza (NRO)

W 1. połowie 1940 administracja okupacyjna zdecydowała się utworzyć instytucję, która jednoczyłaby organizacje opieki społecznej wszystkich narodowości, zamieszkujących Generalna Gubernię (za wyjątkiem Niemców). 29 V 1940 instytucją taką stała się NRO, w której zasiedli przedstawiciele trzech samodzielnych rad pomocy społecznej: siedmiu – polskiej (Rada Główna Opiekuńcza) oraz po jednym – ukraińskiej i żydowskiej (Żydowska Samopomoc Społeczna [ŻSS]). Idea współpracy, całkowicie sprzeczna z niemiecką polityką wobec Żydów, a zwłaszcza z dążeniem do ich odizolowania, była spowodowana działalnością na terenie GG instytucji amerykańskich: Czerwonego Krzyża i Komisji Pomocy Polakom (Commission for Polish Relief); ich przedstawiciele domagali się, by pomoc materialna była przekazywana także Żydom. Taka sytuacja była możliwa dlatego, że Niemcom na tym etapie wojny zależało na utrzymaniu neutralności Stanów Zjednoczonych. Nie bez znaczenia był też fakt, że część pomocy trafiała także do ich własnych rąk. Dotacje NRO dla ŻSS w gotówce i w naturze w 1940-1942 wyniosły łącznie ponad 8,5 mln złotych. NRO została zlikwidowana w 1942.

Autor hasła: Paweł Szapiro

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem