Müller Dawid Heinrich

(1846 Buczacz – 1912 Wiedeń?) – orientalista. Kształcił się pod kierunkiem ojca oraz w Jüdisch-Theologischen Seminar we Wrocławiu; a następnie studiował w Wiedniu, Lipsku, Berlinie i w Londynie. Od 1876 wykładał na uniwersytecie wiedeńskim oraz – od 1893 – w tamtejszym seminarium rabinicznym. Był wybitnym znawcą języków semickich i miedzy innymi opiekunem M. Schorra na początku jego kariery naukowej. M. nie zerwał też kontaktów z krajem pochodzenia; opublikował miedzy innymi Ustawy Hammurabiego i ich stosunek do ustawodawstwa mojżeszowego jako też do dwunastu tablic (1905), zawierające tekst Kodeksu w transkrypcji jego bablijnego brzmienia oraz tłumaczenie na języki hebrajski i polski. Z prac dotyczących judaizmu wydał miedzy innymi Biblische Studien (t. 1-5, 1895-1898). Od 1889 był członkiem Austro-Węgierskiej Akademii Nauk, a pod koniec życia otrzymał tytuł barona.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand