[Morgenstern] Menachem Mendel z Kocka

nazywany Rebem (Rabim) z Kocka (jidysz, Kocker Rebe) lub Kockim (jidysz Kockern) (1787 Biłgoraj – 1859 Kock) – jeden z najwybitniejszych cadyków; uczeń J.I. Horowica z Lublina, Jaakowa Icchaka ben Aszera z Przysuchy i Symchy Binema z Przysuchy. Nauczał, że jest tylko jedno Boże objawienie i jedna wola Boża, a obowiązkiem chasyda jest zrobić wszystko, by ją poznać. W dążeniu do prawdy nie wolno poddawać się ani presji środowiska, ani własnemu wygodnictwu. W 1839 przeżył przełomowe dla jego dalszego życia doświadczenie mistyczne. Według zapisanej przez M. Bubera ustnej tradycji chasydzkiej, w wieczór szabatowy M. miał doznać iluminacji, po której zaczął głosić, że człowiek wraz ze wszystkimi jego popędami i żądzami, jest cząstką Boga. Miał publicznie wykrzykiwać, że „nie ma sądu i nie ma Sędziego!”. Demonstracyjnie łamał przepisy Prawa, nawet te, które dotyczyły szabatu, co doprowadziło do buntu części jego zwolenników; wraz z jednym z jego uczniów, Mordechajem Josefem, założyli oni odrębną wspólnotę w Izbicy. Rozgoryczony M. postanowił „opuścić ten świat”. Zamknął się w izdebce koło be(j)t ha-midraszu, gdzie studiowali jego uczniowie. Jedzenie podawano mu przez okno. Nauki przekazywał tylko nielicznemu gronu najbliższych uczniów. Nie pozostawił po sobie żadnych pism i nie zezwalał na spisywanie swego nauczania. Własne zapiski niszczył systematycznie co roku na wiosnę, w przeddzień każdego święta Pesach, wraz z resztkami chleba, z którego tradycja nakazuje oczyścić dom (por. chamec).

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand