Mordechaj ben Noach z Lachowicz

(1742-1810) – cadyk, założyciel dynastii cadyków z Lachowicz (koło Baranowicz w Nowogródzkiem); uczeń Szlomo ben Meira ha-Lewiego z Karlina, z którym razem wygnano go z Litwy w latach 70. XVIII wieku, oraz Barucha ben Jechiela z Międzyboża. W 1793 M. ben N. z L. powrócił na Litwę i założył dwór w Lachowiczach, które stały się znaczącym centrum chasydzkim. Zadenuncjowany przez misnagdów, w 1798 został aresztowany; zwolniony z więzienia piątego dnia święta Chanuki. Na pamiątkę tego zdarzenia, aż do czasu II wojny światowej, chasydzi z Lachowicz celebrowali ten dzień jako święto uwolnienia. Podczas słynnego sporu między Zalmanem Szneurem z Ladów i Abrahamem ben Aleksandrem Katzem z Kalisza, M. ben N. z L. poparł drugiego z nich. Następcą M. ben N. z L. był jego syn, Noach (1744-1832), po którego śmierci część chasydów wybrała na cadyka jego zięcia, Mordechaja [Drugiego], zaś część – jego brata, Szlomo Chaima, a jeszcze inni zwrócili się ku Aaronowi ben Jaakowowi z Karlina. Podczas urzędowania Aarona (zm. 1772), który był następcą Mordechaja, grupa z Lachowicz częściowo odzyskała dawne wpływy, jednak niedługo potem zaczęła je znowu tracić na skutek ekspansji haskali.

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand