Mondzain (Mondzajn) Szymon

(Simon, Szmone), właściwie Mondszajn (Mondszain) Szamaj (Szmaja) (1890 Chełm – 1979 Paryż) – malarz. W dzieciństwie uczył się w chederze. Mając 14 lat, nie znalazłszy zrozumienia dla swej pasji twórczej, uciekł z rodzinnego domu do Warszawy. Żył w nędzy, pracując u rymarza, a później u fotografa. Dzięki przypadkowi i wsparciu mógł podjąć naukę w warszawskiej szkole artystyczno-przemysłowej, skąd został relegowany za kontakty z młodzieżą rewolucyjną. Później studiował w Szkole Rysunkowej w Warszawie, w Akademii Sztuk Pieknych w Krakowie (1908-1912; uczeń Józefa Pankiewicza), a następnie w Paryżu. Od 1912 mieszkał we Francji. W 1914, po raz pierwszy, wystawił swe prace na Salonie Niezależnych. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legii Cudzoziemskiej. Służył w niej do zakończenia działań wojennych. Potem wiele podróżował. Ożeniwszy się z lekarką francuską z Algieru, początkowo mieszkał w Paryżu, a potem także w Algierze, dokąd powróciła jego żona. Lata II wojny światowej spędził w Algierii. Po wojnie dzielił czas między Paryż i Algierię. W początkowym okresie malarstwo M. pozostawało w kręgu oddziaływania twórczości P. Cezanne'a i A. Deraina, później w jego twórczości widoczne są wpływy malarstwa renesansowego. W sztuce M. wyraźne jest głębokie zainteresowanie sprawami religii, wiary, bytu (Święty Franciszek, Duch zła). W czasie pobytu w Algierii artysta stworzył wiele kompozycji o tematyce arabskiej. Malował pejzaże, portrety, kompozycje figuralne. Jego twórczość została przypomniana polskiej publiczności w 2000 r. na wystawie Przyjaciele – Mondzain, Hrynkowski, Zawadowski.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem