Moabici

(hebr., Moawim, nazwa wywodzona od hebr. słowa moaw = pochodzący od ojca) – starożytny lud koczowniczy, osiadły od około XIII w. p.n.e. na płaskowyżu, położonym na wschód od Morza Martwego, na północ od rzeki Wadi el-Hesa, na zachód od Pustyni Arabskiej, przez który przepływa rzeka Arnon. Ich kraj, Moab, graniczył ze starożytnym Izraelem od strony południowo-wschodniej.  Przez wschodnie ziemie Moabu wiodła „droga królewska” z południa do Syrii i Mezopotamii. Zgodnie z tradycją biblijną, M. byli potomkami Moaba, syna Lota i jego starszej córki (Rdz 19,37), blisko spokrewnieni z Am(m)onitami (Rdz 19,37-38). W starożytności w kraju M. rosły lasy, a ziemia była bardzo urodzajna. Panował w nim ustrój monarchiczny. W epoce Sędziów i w początkowym okresie istnienia państwa żydowskiego M. często napadali na miasta Izraelitów i prowadzili z nimi liczne wojny (Sdz 3,12). Dopiero król Dawid, panujący na przełomie XI i X w. p.n.e., podbił i podporządkował sobie Moab (2 Sm 8,2). Jednak nie był to koniec wojen; z czasem M. zostali podbici przez imperium asyryjskie, później znaleźli się pod władaniem babilońskim. Od 105 n.e. kraina Moabu weszła w skład rzymskiej prowincji Arabia.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand