Milich Adolf (Abram)

(1884 Tyszowce k. Zamościa – 1964 Paryż) – malarz. Pochodził z ubogiej rodziny. Dzieciństwo spędził w Łodzi, gdzie zetknął się ze środowiskiem artystycznym. Studiował w warszawskiej Szkole Sztuk Pieknych (1901-1902), korzystając z pomocy materialnej Stanisława Słonimskiego (ojca A. Słonimskiego), potem w Monachium (1903-1904) i w Paryżu. W 1905-1915 przebywał we Włoszech, a później (1916-1920) w Szwajcarii; w 1952 nawet został „Obywatelem Lugano”. W 1920 osiadł na stałe w Paryżu. W latach 20. gościł w Polsce; był członkiem Związku Zawodowego Malarzy i Rzeźbiarzy Polskich. Podczas II wojny światowej przebywał w Szwajcarii. Artysta stronił od nowoczesnych grup artystycznych, studiował starych i nowych mistrzów, kolekcjonował dzieła ulubionych artystów. Stworzył własny styl, oparty na związkach z włoską kulturą klasyczną i przyrodą śródziemnomorską. Jego malarstwo cechuje klasyczna, wypracowana kompozycja, oszczędność środków wyrazu, mocne, pełne blasku barwy, operowanie niemal wyłącznie plamą. Malował pejzaże z wybrzeży Morza Śródziemnego, Prowansji (Statki weneckie), Palestyny (Izraela) (Sosna w Izraelu, Góry Betlejem, Zatoka Hajfy, Jerozolima), kompozycje figuralne umieszczone w pejzażu, portrety (najczęściej kobiet), martwe natury z trofeami myśliwskimi i przedmiotami z własnej kolekcji (Akordeon). Regularnie wystawiał w Paryżu, a także w innych miastach Europy oraz w Jerozolimie, Australii (Sydney) i w Japonii.

Autor hasła: Magdalena Tarnowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem