Miesis Juda Lejb

(1798-1831 Lwów) – maskil galicyjski. Posiadając znaczny majątek i dysponując dużą biblioteką, stał się czołowym przedstawicielem lwowskich maskili. W jego domu zatrzymywali się przybywający z prowincji zwolennicy haskali, wśród nich J. Perl i N. Krochmal. W walce o „postęp” i reformę religijną M. posuwał się nawet do antychasydzkich donosów, przesyłanych do władz. Jest autorem książki Kinat ha-emet (hebrajskie, Żałobna pieśń prawdy, 1828), skierowanej przeciw ortodoksji, a zwłaszcza przeciwko kabale i chasydom. Jednak jego nie przebierające w środkach ataki na uznane autorytety rabiniczne wzbudziły protesty także w obozie maskili, w tym S.L. Rappaporta. Spornym jest natomiast autorstwo księgi T(e)chunat ha-Rabanim (1823), przypisywanej M. bądź Dawidowi Karo. M. współpracował też z prasą hebrajską, miedzy innymi z „Bikure(j) ha-It(t)im”. Zmarł w czasie epidemii cholery.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem