Midrasz Szmuel

(hebr., Midrasz do Księgi Samuela); Ag(g)ada Szmuel; Et laasot (nazwa utworzona od początkowego wersu z Księgi Psalmów 119,127), zwana niekiedy mylnie Szocher Tow (Midrasz Tehil(l)im), z którym razem był wydany w Wenecji w 1546 – jedyny midrasz do wczesnej księgi prorockiej (Prorockie Księgi), w którym zastosowano nieznane wcześniej połączenie homiletyczne i egzegetyczne materii. Składa się z 32 rozdziałów, z których 24 poświęcone są 1 Księdze Samuela, zaś 8 – 2 Księdze Samuela. Dzieło zawiera kompilację wcześniejszych źródeł z epoki tan(n)aitów (miedzy innymi z Miszny, Tosefty) oraz hagadycznych midraszy do ksiąg Rodzaju, Kapłańskiej i Pesikta de-Raw Kahana. Autor korzystał także z późniejszych midraszy oraz z oryginalnych źródeł, pochodzących z czasów tanaitów, amoraitów itd. Być może, opierał się na wcześniejszym Midraszu do Księgi Samuela, wzbogacając go własnymi interpretacjami. Przeważa pogląd, że dzieło nie powstało wcześniej, niż w XI wieku i pochodzi prawdopodobnie z terenu Palestyny. Po raz pierwszy powołał się na nie RASZI. Pierwsze wydanie M.Sz. ukazało się w Konstantynopolu w 1517. Za najlepszą edycję krytyczną uchodzi wydanie krakowskie, pochodzące z 1893.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand