Micheasza Księga

(hebr., Micha) – w kanonie Biblii Hebrajskiej dziewiąta księga w zbiorze Prorocy Późniejsi, szósta w zbiorze tak zwanych Dwunastu Proroków Mniejszych (Prorockie Księgi). Składa się z 9 rozdziałów, podzielonych na trzy części, zawierające: sąd nad Izraelem, wyrażenie nadziei mesjanskich i wskazanie drogi zbawienia. Badacze uważają, że znaczna część proroctw, do których później dodano uzupełnienia, może być autorstwa proroka Micheasza, jednak cały układ księgi pochodzi od późniejszego redaktora. Micheasz, jako pierwszy, zapowiadał: 1. zniszczenie Jerozolimy, mające być karą za popełnione w niej przez lud Izraela grzechy; 2. upadek obydwu królestw (IzraelaJudy), stanowiący karę za nadużycia i stosowanie przemocy przez rządzących, których powierzchowną religijność oraz brak umiaru surowo potępiał; 3. uprowadzenie do niewoli mieszkańców Syjonu. Prorok obiecywał też jednak nawrócenie pogan, powrót Izraelitów z wygnania, nastanie królestwa pokoju i panowania Izraela; zapowiadał skruchę i odrodzenie narodu. Nawoływał do przestrzegania zasad, wynikających z Przymierza, zawartego z Bogiem. W M.K. (5,1-5) znajduje się też zapowiedź narodzenia Mesjasza w Betlejem.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem