Mi sze-berach...

(hebr., Ten, który pobłogosławił [Naszych Ojców]) – modlitwa zawierająca prośbę o błogosławieństwo Boże dla całej kongregacji lub kogoś indywidualnie, odmawiana przy różnych okazjach. Żydzi aszkenazyjscy wypowiadają ją w szabat po haftarze; Żydzi sefardyjscy – również wieczorem w dniu Jom Kipur (obie wersje tekstu różnią się między sobą). Indywidualnie modlitwę odmawia się miedzy innymi: za osobę wezwaną do czytania Tory, za chorego, rodzącą kobietę, za przestrzegających postu w czasie Dziesięciu Dni Pokuty, a także z okazji szczególnie uroczystych wydarzeń (np. przejście na judaizm, ślub, obrzezanie, bar micwa, srebrne lub złote gody, 70. urodziny). Zwyczaj odmawiania M.sze-b. w celu uzyskania błogosławieństwa dla całej społeczności, pochodzi z czasów gaonów. Wzmianka o tej modlitwie znajduje się już w modlitewniku z Vitry (machzor), ułożonym przez ucznia Rasziego. Wydaje się, że początkowo wygłaszał ją jedynie chaz(z)an. Za wezwanego do czytania Tory, zaczęto ją wygłaszać w średniowiecznej Francji. Najpierw M.sze-b. odmawiano jedynie w czasie świąt, później także w każdy szabat.

Autor hasła: Magdalena Bendowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem