Metiwta

(hebr.; jid. Mesywta) – największa i uważana za główną jesziwa warszawska, założona w 1915 (według innej wersji – dopiero w 1919) przez rabiego M. Kaszera, pod patronatem Abrahama M. Altera, cadyka z Góry Kalwarii. Przyjmowała adeptów powyżej 13. roku życia. Byli oni podzieleni na klasy i przechodzili co tydzień testy sprawdzające. Nowością – w porównaniu z innego tego typu uczelniami – był pięcioletni program nauczania; znajdowały się w nim zajęcia z Biblii, osiemnastu traktatów Talmudu, żydowskiegi prawa religijnego (Szulchan Aruch) oraz – co także było istotnym novum – w niewielkim stopniu przekazywano wiedzę świecką (w tym nauczano języka polskiego). Ten ostatni element programu – być może – został wprowadzony pod naciskiem władz; oddziaływanie modelu gimnazjum świeckiego również było w tym wypadku czytelne. Nauka przedmiotów świeckich zajmowała tylko kilka godzin tygodniowo. M. miała przeszło 400 studentów. Od 1937 wydawała własny periodyk „Ha-Lapid” (hebr., Kaganek). Uczelnia prowadziła nielegalną działalność także  w getcie podczas II wojny światowej. Liczbę studentów w tym czasie ocenia się na około 100 osób.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem