Merzbach Ludwik

(1820-1890 Poznań) – księgarz, drukarz i wydawca; syn kupca poznańskiego, Henryka; młodszy brat Samuela Henryka M. i Zygmunta M.; stryj Henryka M.; zięć T. Toeplitza. Po odbyciu praktyki księgarskiej otworzył własny sklep papierniczy w Poznaniu, a potem w 1848 uzyskał koncesję na prowadzenie księgarni, drukarni (uruchomił ją w 1850, pod nazwą Merzbach'sche Buchdruckerei), i wydawnictwa. Drukował książki polskie i niemieckie. W 1855-1860 wszedł w spółkę z Ludwikiem Koenigiem, bibliotekarzem T. Działyńskiego, i dzięki temu przejął druk wydawnictw Działyńskiego oraz Biblioteki Kórnickiej. M. drukował książki na zlecenie wydawców i nakładem własnym (miedzy innymi dzieła J.I. Kraszewskiego; J. Lelewela Sprawa żydowska w r. 1859 w liście do L. Merzbacha rozważana, 1860; A. Malczewskiego; A. Mickiewicza; J.Ch. Paska; P. Wilkońskiej); wydawał podręczniki, kalendarze, czasopisma (miedzy innymi poznańskie); Acta Tomiciana. W swej działalności zawodowej popadał często w konflikty z władzami pruskimi, które stosowały wobec niego rozmaite szykany – rewizje, konfiskaty nakładów. W środowisku wydawców i księgarzy M. cieszył się wielkim szacunkiem; przez lata był przewodniczacym cechu drukarzy, zarządu Kasy Chorych drukarzy i litografów oraz mężem zaufania Stowarzyszenia Drukarzy Polskich. Został pochowany na cmentarzu żydowskim w Poznaniu przy ul. Głogowej. Jego syn, Brunon M. (1870-1910), pomagał matce kontynuować działalność wydawniczą; był przewodniczącym cechu drukarzy i zarządu niemieckiego związku drukarzy i księgarzy w Poznaniu.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem