Menachem Mendel z Rymanowa (Frysztaka)

(jidysz, Menachem Mendł Rymanower) (około 1755 Neustadt [Przytyk?] – 1815 Rymanów) – cadyk, założyciel dynastii cadyków z Rymanowa. Był uczniem Elimelecha z Leżajska i S.Sz. Horowica z Nikolsburga. Reprezentował ascetyczny nurt chasydyzmu polskiego. Wedle tradycji, miał moc leczenia chorób oraz dar jasnowidzenia, co rozsławiło go także wśród ludności nieżydowskiej. W wojnach napoleońskich widział wojny Goga i Magoga, które poprzedzą zbawienie, i modlił się za zwycięstwo Napoleona. Ohel M.M. z R. znajduje się na cmentarzu żydowskim w Rymanowie. Jego myśli, nauki i obyczaje zostały spisane (i opisane) w dziełach: Menachem Cij(j)on (hebrajskie, Pocieszyciel Syjonu, 1851); Diwre(j) Menachem (hebrajskie, Słowa Menachema; homiletyczny komentarz do tygodniowych czytań Tory; 1. wydanie 1863?, kilkakrotnie później wznawiane); Beerot ha-majim (hebrajskie, Studnie wody, 1868).

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand