Menachem Mendel z Przemyślan

(1728? – 1772?) – uczeń i towarzysz Baal Szem Towa. W 1764, razem z innym członkiem chawury BESZT-a, Nachmanem z Horodenki, wyjechał do Ziemi Świętej. Osiadł w Twerii. W dziele Sziwche(j) ha-BESZT nazywany jest „reb Mendlem z Cekinówki”. M.M. z P. należał do skrajnych „entuzjastów” w gronie uczniów BESZT-a, którzy ekstatyczną modlitwę i „rozognienie” (hitlahawut) stawiali wyżej od spełniania Prawa i często to publicznie manifestowali. M.M. z P. znany był z antynomijnych wypowiedzi. Nauczał między innymi, że popełniając grzech z właściwą intencją, uświęca się go, a studiowanie Tory odciąga jedynie myśli od Boga, przeszkadza w bezpośrednim kontakcie z Nim i dlatego nie jest do pogodzenia z prawdziwą pobożnością. Z tego powodu zalecał wycofanie się z życia społeczności, porzucenie zajęć dnia codziennego i skupienie się na mistycznej kontemplacji.

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem