Menachem

(hebr., pocieszyciel) – 1. pierwszy z siódmej dynastii król Izraela, w 747/746-737/736 p.n.e.; przywódca spisku na Zachariasza, syna Jeroboama II; według tradycji biblijnej, był synem Gadiego. Zanim zasiadł na tronie, zgładził swego rywala, Selluma (Szalluma), syna Jabesza (2 Krl 15,8-11). Rządził w Państwie Północnym stosując terror; prowadził politykę proasyryjską; by zachować władzę, skorzystał z pomocy Asyrii i – jako pierwszy monarcha izraelski – zapłacił jej haracz. Po śmierci M. rządy w Izraelu przejął jego syn, Pekahiasz (hebrajski, Pekachja), który panował zaledwie przez dwa lata (ok. 737/736-735/734 p.n.e.) i zginął w wyniku spisku, zorganizowanego przez Pekacha (2 Krl 15,17-26). 2. inne imię Noego (w hag(g)adzie).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem