Melaw(w)e Malka

(hebrajski, Odprowadzający Królową [Szabat]; jidysz, Meławe Małke) – nazwa dodatkowego, czwartego posiłku, spożywanego ze śpiewem, a nawet z tańcami, w sobotę wieczorem po hawdali, już po zakończeniu szabatu (tj. po zachodzie słońca). O szabacie mówi się wtedy jak o Królowej (hebrajski, Szabat ha-Malka). Według legendy, zwyczaj ten przed wiekami wprowadził król Dawid, który – dowiedziawszy się od Boga, że umrze w szabat – po upływie kolejnej soboty wydawał dziękczynną ucztę, aby świętować swoje ocalenie, a cały naród cieszył się wraz z nim. Dzięki tej biesiadzie, przedłużano radosny, sobotni nastrój; w czasie jej trwania śpiewano hymny (zmirot). Obyczaj ten najmocniej zakorzeniony był wśród chasydów i kabalistów. Uczestnictwo w tym posiłku było nawiązaniem do nadziei mesjańskich i wyrazem świadomości, że biesiadnicy są częścią „łańcucha pokoleń” między Dawidem a Mesjaszem, który miał pochodzić z „Domu Dawidowego”. (Zob. też szalosz seudot)

Autor hasła: Magdalena Bendowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem