Meir [ben Baruch] z Rothenburga

zwany MAHARAM-em (MahaRaM; akronim od More(j)nu ha-Raw Rabi Meir = Nasz Nauczyciel, Nasz Mistrz Rabi Meir) (około 1215 [1220] Wormacja – 1293 Ensisheim w Alzacji) – talmudysta, najwybitniejszy niemiecki tosafista, wielki autorytet rabiniczny swoich czasów. Studiował w jesziwach Niemiec i Francji; po 1245 był nauczycielem w jesziwie i sędzią (daj(j)an) gminy żydowskiej w Rothenburgu. Utrzymywał rozległą korespondencję i wydawał responsy dla wielu żydowskich gmin w Niemczech, Austrii, Francji, Hiszpanii i Włoszech, dotyczące głównie zwyczajów ślubnych (ślub) i prawa małżeńskiego (małżeństwo), organizacji gminnej i nauczania (około tysiąc z nich zachowało się do naszych czasów). Wiele jego rozstrzygnięć zostało przyjętych przez Żydów aszkenazyjskich jako obowiązujące w następnych stuleciach, a jego elegia na spalenie egzemplarzy Talmudu w Paryżu (1242) weszła do liturgii postu Tisza be-Aw. M. z R. jest także autorem komentarzy i glos talmudycznych oraz wielu pij(j)utim. Jego opinie przytaczane są w wielu tosafot. Pod koniec życia, przez siedem lat, aż do śmierci, więziony był przez króla Rudolfa Habsburga w twierdzy Ensisheim. W niezwykle trudnych warunkach nadal prowadził korespondencję i pracował intelektualnie. Po upływie 13 lat Żydom udało się wykupić jego ciało i pochować na cmentarzu w Wormacji. (Zob. też sfarim minhagim)

Autorzy hasła: Paweł Fijałkowski, Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand