Meir; Rabi Meir

(około 110-170 n.e.) – najwybitniejszy uczony czwartego pokolenia palestyńskich tan(n)aitów. Z zawodu był soferem. Prawdopodobnie pochodził z Azji Mniejszej, z rodziny prozelitów. Najdłużej mieszkał w Tyberiadzie lub w graniczącej z nią miejscowości – Chammeta. Początkowo jego nauczycielem był rabi Iszmael ben Elisza, potem Rabi Akiwa i rabi Elisza ben Awuja. M. był współorganizatorem pierwszego po upadku powstania Bar Kochby synodu uczonych w Usza (około 140-145 n.e.). Kiedy ośrodek życia religijnego i kulturalnego przeniósł się z Jawne do Usza, M. pełnił w nim rolę przywódcy duchowego. Tradycja głosi, że był wszechstronnie wykształcony i swą erudycją przewyższał współczesnych; interesował się nawet filozofią grecką. Odznaczał się niezwykłą dociekliwością, doskonałą dialektyką i bezinteresownym umiłowaniem Tory (powiadano, że w potrzebie napisał kiedyś z pamięci całą Księgę Estery). Jedną trzecią część wykładów rabiego M. stanowić miały halachy, jedną trzecią hag(g)ady, zaś resztę – opowieści i porównania. Do udziału w prowadzonych w akademii talmudycznej dyskusjach uczony ten zachęcał także kobiety. Jego żona, Brurija, znana była z erudycji i w Talmudzie pojawia się jako jeden z autorytetów. Większość anonimowych wypowiedzi w Misznie tradycja przypisuje właśnie M. Dokonana przez niego redakcja Miszny posłużyła za podstawę uczonemu z następnego pokolenia, Jehudzie ha-Nasiemu, który podjął się dzieła ostatecznej kodyfikacji tradycji ustnej.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand