Matuzalem

(hebr., Metuszelach; etymologia imienia nie jest jasna, najczęściej jest ono tłumaczone jako „mąż włóczni” bądź „mąż strzały” lub „człowiek boga Szelacha”) – według biblijnej Księgi Rodzaju (5,21-27), M. był potomkem Seta, synem Henocha, dziadkiem Noego; miał żyć ogółem 969 lat, a więc być najdłużej żyjącym człowiekiem, jakiego odnotowano na kartach BH i historii. Kiedy liczył sobie 187 lat, urodził mu się syn, Lamech, a potem miał jeszcze innych synów i córki. W Septuagincie M. został utożsamiony z Metuszaelem, potomkiem Kaina. W hag(g)adzie jest on przedstawiany jako doskonały mąż sprawiedliwy, który każdą wypowiedź kończył modlitwą do Boga. Był również wielkim uczonym. Póki żył, potop nie nadchodził, ze względu na jego zasługi. Kataklizm był wstrzymany także przez siedem dni po śmierci M., ze względu na czas żałoby po nim (por. Sziwa). Powszechne było też przekonanie, że M. żył tak długo, ponieważ trudnił się alchemią.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand