Masada

(od hebrajskiego, mecada = forteca, twierdza) – 1. nazwa samotnego, wyniosłego szczytu, położonego na wschodnim skraju Pustyni Judzkiej, w pobliżu Morza Martwego, 440 m nad jego poziomem. Tę naturalną fortecę jako miejsce swego najbardziej bezpiecznego schronienia wybrał Herod I Wielki; na szczycie (650 x 300 m) zbudował fortyfikacje, pałac oraz system cystern, zapewniających zaopatrzenie w wodę. Po śmierci Heroda na M. stacjonował rzymski garnizon. Podczas wojny Żydów z Rzymianami (66-70 n.e.) M. była schronieniem dla zelotów i ich rodzin. Po zdobyciu i zburzeniu przez wojska rzymskie Świątyni Jerozolimskiej (70 n.e.) na M. schronili się ostatni żydowscy bojownicy, pod wodzą Eleazara ben Jaira. Ogółem – wraz z kobietami i dziećmi – znajdowało się tam wówczas 967 osób. W 72 n.e. 15 tysięcy rzymskich żołnierzy, pod dowództwem Flawiusza Silwy, rozpoczęło oblężenie twierdzy. Po kilku miesiącach, gdy nie powiodły się kolejne próby jej zdobycia, Rzymianie zbudowali od zachodu rampę, która ułatwiła wdarcie się do twierdzy. Według relacji Józefa Flawiusza (Wojna żydowska), obrońcy nie chcąc się poddać, popełnili zbiorowe samobójstwo. Dla współczesnych Izraelczyków, M. i jej bohaterscy obrońcy stanowią symbol i wzór heroizmu, a także walki o wolność i niezawisłość kraju; na jej terenie przez lata odbywały się uroczyste przysięgi żołnierzy. 2.Masada”, Fundacja Kulturalna – fundacja utworzona w 1991 w Warszawie, wydająca kwartalnik „Masada” oraz książki, z którą ściśle związany był pisarz, B. Wojdowski.

Autor hasła: Renata Piątkowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem