Margaliot Ruben

(1889 Lwów – 1971) – uczony w dziedzinie nauk rabinicznych. Był potomkiem rozgałęzionego w Niemczech i w Polsce rodu, który od XV wieku wydał wielu sławnych uczonych. Otrzymał dogłębne wykształcenie rabiniczne. W rodzinnym mieście utrzymywał się z przedsięwzięć handlowych (między innymi ze sprzedaży książek). Działał też w ruchu Mizrachi. W 1935 osiadł w Izraelu. Zajął stanowisko bibliotekarza w Bibliotece RAMBAM. Jego twórczość w dziedzinie literatury rabinicznej jest bardzo rozległa i obejmuje wiele prac oryginalnych oraz bardzo cenne wydania dzieł klasycznych. Centralne miejsce zajmują w niej prace poświęcone chasydyzmowi – Or ha-Meir (hebrajskie, Światło Meira), Marganita de-Rabi Meir (hebrajski, Perła Rabiego Meira, 1926, 1964), Hil(l)ula de-cad(d)ikaja (aramejskie, Naruszenie [Profanacja] sprawiedliwości, 1929, 1961); oraz kabale – monumentalne, adnotowane wydanie Sefer ha-Zohar (1964) i Sefer ha-Bahir (1951) oraz inne wydania klasycznych dzieł z tej dziedziny, czy też własne studia porównawcze nad ZoharemSzaare(j) Zohar (hebrajski, Bramy [Wrota] Księgi Zohar [Blasku], 1956). M. jest również autorem oryginalnych prac halachicznych, wydał też wiele tekstów średniowiecznych (w tym Sefer Chasidim, 1924, która potem wielokrotnie była wznawiana). Poświęcił także pracę uczonym-talmudystom swego rodzinnego Lwowa – Le-toldot Ansze(j) Szem bi-Lwow (hebrajskie: [Przyczynek] do dziejów sławnych mężów Lwowa, 1950). W 1957 otrzymał Nagrodę Izraela za studia nad kabałą i chasydyzmem.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem