Mann Mendel

(1916 Płońsk – 1975 Paryż) – poeta, powieściopisarz, publicysta, malarz. Do wybuchu wojny mieszkał w Warszawie. Studiował malarstwo. Debiutował w 1938 na łamach prasy w języku jidysz. W 1939 uciekł do Związku Radzieckiego, gdzie został wcielony do Armii Czerwonej. Uczestniczył w obronie Moskwy w 1941 i w innych działaniach wojennych. Po wojnie powrócił do Polski. Zbiorek jego wierszy, zatytułowany Di sztiłkejt mont (jidysz, Wołanie ciszy, Łódź 1945) był pierwszą książką w języku jidysz, wydaną w Polsce po wojnie. Po pogromie kieleckim M. wyjechał z kraju. Drugi tomik wierszy, Jerusza (jidysz, Dziedzictwo), wydał w Niemczech w 1947. W tym samym roku osiedlił się w Izraelu. Opowiadania pisane w tym okresie dotyczą realiów życia w młodym państwie izraelskim. W 1954 M. został sekretarzem redakcji „Di Gołdene Kejt” (jidysz, Złoty Łańcuch [Pokoleń]), kwartalnika literackiego, założonego przez Abrahama Suckewera. Publikował w nim wiele utworów. W 1956, 1958 i 1960 ukazały się kolejne tomy najgłośniejszego dzieła tego pisarza: Baj di tojren fun Moskwe (jidysz, U bram Moskwy), Baj der Wajsł (jidysz, Nad Wisłą) i Dos fał fun Berlin (jidysz, Upadek Berlina), stanowiące części monumentalnej trylogii wojennej, porównywanej przez wielu krytyków z Wojną i pokojem L. Tołstoja, i przetłumaczonej na języki angielski, francuski, i hiszpański. Przedstawia ona dzieje frontu wschodniego z perspektywy żydowskiej żołnierza Armii Czerwonej. M. dużo podróżował; odwiedzał m.in. ośrodki życia żydowskiego w Australii. W 1961 opuścił Izrael i zamieszkał w Paryżu.

Autor hasła: Janusz Solarz

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand