Mandelkern Salomon (Szlomo)

(1846 Młynów na Wołyniu – 1902 Wiedeń) – pisarz i uczony, piszący w języku hebrajskim. Pochodził z rodziny chasydzkiej. Był zwolennikiem cadyka z Kocka (Morgenstern Menachem Mendel z Kocka). Po przedwczesnej śmierci ojca przeniósł się do Dubna. Tam poznał maskili i rozpoczął samokształcenie. Uczęszczał do szkół rabinów w Wilnie i Żytomierzu, ukończył też orientalistykę w Petersburgu i prawo w Odessie, gdzie w 1873-1880 był pomocnikiem rabina. Resztę życia spędził w Lipsku. Zwrócił na siebie uwagę poematem biblijnym Bat Szewa (1866) oraz zbiorem satyr i epigramów Chiz(z)im szenunim (1866). Pewien sukces, głównie dzięki walorom literackim, odniosła jego kompilacyjna historia Rosji, z uwzględnieniem dziejów Żydów, pt. Diwre(j) jeme(j) Rusja (Dzieje Rosji, 1875). Równie owocne okazały się lata spędzone w Lipsku, gdzie obok kolejnych dwóch tomów własnych wierszy, publikował tłumaczenia z języka niemieckiego na język hebrajski, ale również na jezyk niemiecki (między innymi powieść A. Mapu Ahawat Cij(j)on [Miłość Syjonu] wydał pod własnym nazwiskiem w 1885) i na język rosyjski (między innymi N. Hannowera Jawejn mecula, 1878). Jako uczony, poświęcił 20 lat swemu głównemu dziełu, tj. hebrajsko-aramejskiej konkordancji Hechal ha-Kodesz, Veteris Testamenti Concordantie (1896). Wyczerpany pracą nad nim, trafił na pewien czas do domu obłąkanych. Później pracował nad nieukończonym dziełem, dotyczącym różnych wersji tekstu biblijnego. Uchodził za jednego z najlepszych stylistów hebraiskich swoich czasów.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand