Mandelbaum (Mandel) Efraim (Efroim)

(1884 Lublin [Lubartów?] – 1942 Oświęcim) – malarz; syn stolarza, Szmula M. W dzieciństwie, wraz z rodziną, zamieszkał w Łodzi; uczył się w chederze, a potem w szkole ludowej. Z pomocą S. Hirszenberga, podjął studia w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (1905-1910, 1920-1921) u Józefa Mehoffera i Leona Wyczółkowskiego. Malował pejzaże (Ulica paryska, Snopy żyta), martwe natury, portrety (Portret żony), liczne autoportrety. Jego prace, malowane szerokimi pociągnięciami pędzla, cechuje duże wyczucie koloru, swoboda kompozycyjna. Od 1925 artysta mieszkał w Paryżu. Przez wiele lat musiał poddawać się leczeniu psychiatrycznemu. Choroba była wynikiem tragicznych przejść w czasie I wojny światowej, kiedy został aresztowany pod zarzutem szpiegostwa i torturowany przez żandarmerię austriacką. Mimo, że szybko go zwolniono, tamte wydarzenia pozostawiły trwały ślad w jego psychice. W 1942, wraz żoną, został aresztowany przez Niemców i osadzony w obozie przejściowym w Drancy, skąd wysłano ich do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu.

Autor hasła: Renata Piątkowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand