Malchut

(hebr., Królestwo) – dziesiąta, najniższa sefira; receptywna i żeńska; reprezentuje doskonałość fizycznej kreacji. Jest najbliższa Ziemi – świata czterech elementów (cztery światy). Kojarzona jest też z Księżycem, żeńskim elementem kosmicznym, odbijającym i transformującym światło słońca. Nie ma własnych cech, lecz stanowi obraz i powtórzenie drzewa sefirotycznego, a więc całego objawienia. Doskonałość tego powtórzenia, moc obrazu, siła rekapitulacji sprawiają, że po katastrofie rozbicia naczyń (szwirat ha-kelim), która uszkodziła całą strukturę sefirotyczną, w niej właśnie zachowały się zalążki przyszłej restytucji – pamięć świata sprzed upadku. M. często utożsamiana jest z Drzewem Wiedzy – bezcenną drogą poznania, która dopiero oddzielona od całości struktury, ujawnia negatywne cechy (tworząc w izolacji chłodne, czysto racjonalne struktury, prowadzące ku poznaniu diabolicznemu – oddzielającemu, izolującemu byty). Szczególny dynamizm wiąże ją z sefirą Bina, uosabiającą element żeński w najwyższym świecie. Jest więc ogniem wstępującym, gdy tamta – ogniem zstępującym; jest wolnością na dole, dolnym Księżycem, zbiorowością Izraela na ziemi. Reprezentuje wyznanie winy, podczas gdy Bina wiąże się z pokutą. Jako siódma z sefir budowy, reprezentuje szabat i uosobioną w nim obietnicę mesjańską. (Zob. też: mikrokosmos; Sandalfon)

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand