Majse-buch; Majse-bichł

(jidysz, Księga [Książeczka] opowieści) – jedna z najbardziej popularnych książek tzw. literatury dla kobiet, stanowiąca istotny etap w początkowym okresie kształtowania się nowelistyki jidysz, wydana w Bazylei w 1602 przez Jakuba ben Abrahama z Międzyrzecza Litewskiego. Jej geneza wiąże się z opowieściami dla niewyrobionych czytelników, wydawanymi w języku jidysz w XVI wieku we Włoszech; znaczna większość tych opowieści zaginęła. Autor zbioru zaznaczył we wstępie, że dzięki swej pracy chce odciągnąć kobiety od lektury niemieckich romansów rycerskich. M.-b. jest antologią, składającą się z 257 opowiadań. Materiał fabularny został zaczerpnięty z: 1. Talmudu, midraszy, literatury homiletycznej, literatury rabinicznej i kabalistycznej; 2. rozpowszechnionych w kulturze aszkenazyjskiej opowieści o sławnych postaciach (często były one zabarwione wątkami hagiograficznymi); 3. zaadaptowanych opowieści z literatur niemieckiej, arabskiej i innych, opracowanych w sposób nadający im żydowski charakter. Całość została zredagowana w jednolity sposób i uzupełniona wątkami moralizatorskimi. M.-b. miała bardzo wiele wydań, które często różniły się między sobą; wprowadzano do niej nowe teksty, z innych zaś rezygnowano. Pierwszy jej przekład ukazał się w języku niemieckim w 1612. Odpowiednikiem M.-b. w kulturze sefardyjskiej były Maase nis(s)im (hebrajski, Cudowne opowieści), z których niektóre wątki pojawiały się także w Majse-bichł.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem