Majmonides

właściwie Mosze ben Majmon, zwany RAMBAM-em (RaMbaM; akronim od Rabe(j)nu Mosze ben Majmon) (1136 Kordoba – 1204 Fostat k. Kairu) – filozof i kodyfikator prawa religijnego, lekarz; ojciec Abrahama ben Mosze. W młodości, wskutek prześladowań Żydów w państwie Almohadów, formalnie przyjął islam. Około 1160 osiadł w Fezie; w 1165 udał się do Palestyny, a następnie do Egiptu. W 1177 został rabinem i sędzią (daj(j)an) gminy żydowskiej w Fostat. Od 1185 pełnił jednocześnie funkcję lekarza sułtana Saladyna, a następnie jego syna, Alafdala. Został zwierzchnikiem (nagid) wszystkich gmin żydowskich w Egipcie. Około 1180 sporządził kodyfikację i wykładnię prawa talmudycznego Miszne Tora, dzieło znane też jako Jad ha-chazaka, której częścią jest Sefer ha-Micwot, zawierająca Sześćset trzynaście nakazów i zakazów (248 nakazów i 365 zakazów), powszechnie przyjętych przez wyznawców judaizmu. Sformułował też podstawowe pryncypia judaizmu (Trzynaście artykułów wiary). Ogromne kontrowersje wśród ortodoksji wzbudziło powstałe w języku arabskim około 1190 dzieło M. Dalalat al-Chairin, bardziej znane w tłumaczeniu na jezyk hebrajski jako More(j) newuchim, będące filozofią, arystotelejską interpretacją judaizmu. M. utrzymywał bliskie kontakty z Żydami jemeńskimi. W dziele Ig(g)eret ha-szmad poruszył problem Żydów, zmuszonych do przyjęcia islamu, udzielając im moralnego wsparcia. (Zob. też m.in.: Ani maamin; astrologia; cherem; cherub; chuk(k)at ha-goj; Crescas Chasdaj ben Abraham; dobroczynność; Nachmanides; Opatrzność; Rohatyn Feiwel; Salomon ben Mojżesz; Ziemba Menachem)

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand