Maggid Dawid

(1862 Wilno – 1942?) – uczony, pisarz; syn H.N. Maggida-Steinschneidera. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych i wydziału orientalistyki na uniwersytecie w Petersburgu (uczęszczał też na zajęcia w Instytucie Archeologii). Był sekretarzem S.J. Fünna, potem pracował jako nauczyciel religii w rosyjskich gimnazjach. Współpracował z prasą hebrajską („Ha-Jom”; „Ha-Melic”; „Ha-Cefira”), jidysz („Der Frajnd”, „Dos Leben” [Życie]) i rosyjsko-żydowską oraz z wydawnictwem Jewrieskaja Encikłopedia. Publikował głównie książki historyczne i teksty źródłowe, między innymi Toldot M. Antokolski (hebr., Historia M. Antokolskiego, 1897) – biografia artystyczna Marka Antokolskiego. W badaniach koncentrował się na żydowskiej muzyce w starożytności i średniowieczu oraz na folklorze żydowskim (zwłaszcza Żydów na Krymie). W 1919 został bibliotekarzem działu żydowskiego i orientalistycznego Biblioteki Narodowej w Petersburgu, a następnie profesorem: w 1921 – historii sztuki oraz w 1925 – języka hebrajskiego na uniwersytecie w Piotrogrodzie. Publikował także poza granicami Związku Radzieckiego, między innymi napisał ciekawe wspomnienia o ojcu i innych maskilach wileńskich, pt. Fun noenten owar (jid., Z niedalekiej przeszłości, 1937).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem