Madianici (Midianici)

starożytny lud, tworzący luźny związek plemion koczowniczych, wywodzący się – zgodnie z tradycją biblijną – od Midiana, syna Abrahama i Ketury (Hagar; Rdz 25,1), osiadły na terenach Pustyni Arabskiej, na wschodzie i południowym-wschodzie od Zatoki Elanickiej (Akaba). Okresowo sprawował  kontrolę nad częścią Araby, Negewu i Synaju. Trudnił się handlem (między innymi złotem i kadzidłem z Arabii) i – wraz z Izmaelitami – rozbojem (Rdz 37,28). To u niego Mojżesz miał znaleźć schronienie po swej ucieczce z Egiptu (jego teść był Madianitą; Wj 3,1). Jednak w późniejszych wiekach M., używając – jako pierwsi nomadzi – wielbłądów, często napadali na Izraelitów; łupili ich dobytek, trzody i niszczyli plony. Rozgromił ich Gedeon z Ofry (około 1200 p.n.e.), mordując ich dowódców, a potem książąt.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem