Luria Icchak (Izaak) [ben Szlomo (Salomon) Aszkenazi]; (Ha-)ARI [ha-Kadosz]

(hebr., [Święty] Lew) (1534 Jerozolima – 1572 Safed) – kabalista, jeden z największych reformatorów kabały. Nadał jej kierunek, zwany od jego imienia kabałą luriańską. Osobowość charyzmatyczna, natchniony nauczyciel i przewodnik duchowy. Pochodził z rodziny Żydów niemieckich; we wczesnej młodości w Kairze zapoznał się z pismami kabalistycznymi. Od około 1569 kontynuował studia kabalistyczne w Safed w Galilei, gdzie skupił wokół siebie grupę kilkudziesięciu uczniów. Nauk swoich nie spisywał. W swych wykładach L. przedstawił kabalistyczną kosmogonię, naukę o wędrówce dusz (gilgul neszamot), a przede wszystkim sformułował zasady tzw. kabały praktycznej. Redaktorami jego myśli byli: Mojżesz Jona w dziele Kanfe(j) jona (hebrajski, Skrzydła gołębicy [Jony]), Józef ibn Tibbon – w Derusz Chewci BAH, Ch. Wital – w Ec Chajim, Izrael Sarug w Lim(m)ude(j) acilut. L. rozwinął pojęcie cimcum (aktu, poprzedzającego stworzenie świata, polegającego na wycofaniu się Boga z siebie samego, aby uczynić „miejsce” dla świata) oraz teorię katastrofy kosmicznej (szwirat ha-kelim) i dzieła naprawy świata (tik(k)un). Pod koniec życia L. ogłosił się wysłannikiem Mesjasza. (Zob. też m.in.: pejsy; szalosz seudot; tik(k)un chacot)

Autorzy hasła: Paweł Fijałkowski, Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem