Łowcki Mojżesz

(1881-1940 Palmiry) – szachista. Młodość spędził w Kijowie, gdzie rozpoczął studia; od 1903 kontynuował je w Niemczech. Debiutował na II Wszechrosyjskim Turnieju Szachowym (1903), zajmując VI-VII pozycję. W 1910 uzyskał tytuł mistrzowski. W 1913 osiadł na stałe w Warszawie. Na jego karierze negatywnie odbiło się to, że w okresie I wojny światowej nie mógł występować w międzynarodowych turniejach (w 1916 zajął II miejsce w mistrzostwach Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej, po przegranej w barażach z A. Rubinsteinem). W pierwszych mistrzostwach Polski zajął III-VII miejsce (1926). W 1932-1937 nie występował w turniejach, a jedynie w „grach na stawki”, grach symultanicznych i popisach gry „na pamięć”. Na początku 1940, wraz z grupą wybitnych szachistów, został przez Niemców aresztowany. Uczestniczył w słynnym turnieju, rozegranym w areszcie przy ul. Daniłowiczowskiej, w którym zwyciężył. Został rozstrzelany w Palmirach, prawdopodobnie między styczniem, a marcem 1940.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem