Loew (Löw; Löwe; Liwa; Lejb) Jehuda (Juda) ben Becalel z Pragi

; Jehuda (Juda) ben Becalel, zwany MAHARAL-em [z Pragi] (MahaRaL; akronim od More(j)nu ha-Raw Liwa = Nasz Nauczyciel Rabi Liwa; hebr.ajski MAHARAL mi-Prag) ([1512?] około 1525 Poznań? Wormacja? – 1609 Praga) – rabin, talmudysta, teolog, mistyk, astronom i alchemik; osobowość otwarta i eklektyczna, poszukująca renesansowej syntezy religii, filozofii i nauk przyrodniczych. Wykształcenie rabiniczne zdobywał w Polsce i w Pradze. Był krajowym rabinem Moraw (1584-1588; w Milułowie), nauczał w Pradze, w 1592-1597 piastował urząd rabina w Poznaniu (Krakowie?), a potem naczelnego rabina w Pradze, w której założył be(j)t (ha-)midrasz i spędził ostatnie lata życia. Przyjaźnił się z astronomem, Tychonem de Brahe. Astrologię traktował jako narzędzie poznania samego siebie, niezbędne w samodoskonaleniu i odgadnięciu własnego powołania. Według niepotwierdzonych danych, cesarz Rudolf II udzielił mu audiencji w 1592. Główne dzieła L. to: G(e)wurot ha-Szem (hebrajski, Siły Pana), Derech chajim (hebrajski, Droga życia) i Netiwot olam (hebrajski, Ścieżki wieczności). Teologia L. skupia się wokół problemu wolności, będącej – według niego – podstawą partnerstwa Boga i człowieka. Tajemnica niesprzeczności między ustalonym planem stworzenia a nieprzewidywalną grą, wprowadzoną przez wolną wolę człowieka, stanowi istotę boskiego stworzenia. Bóg rezygnuje ze swej doskonałości, właśnie w imię wolności człowieka, a człowiek ma obowiązek ten dar w swoim życiu zrealizować. L. jest bohaterem wielu żydowskich legend ludowych; uchodził za obdarzonego mocą czynienia cudów oraz twórcę golema. Jego brat, Chaim ben Becalel (około 1530-1588), był rektorem akademii talmudycznej w Lublinie, a potem rabinem w Poznaniu.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem