Lipski Leo

właściwie Lipschütz (Lipszyc) (1917 Zurych – 1997 Tel Awiw) – pisarz tworzący w języku polskim. Studiował filozofię na UJ. W czasie studiów zadebiutował w „Kuźni Młodych”. Potem swe wiersze i utwory prozatorskie publikował w „Naszym Wyrazie” i „Pionie”. W 1939 uciekł do Lwowa, gdzie w 1940, wraz z bratem, Stanisławem, został aresztowany przez NKWD. Przeszedł piekło sowieckich łagrów. Zwolniony na mocy układu Majski-Sikorski, opuścił Związek Radziecki w szeregach Armii Polskiej. W Iranie zachorował na tyfus i zapalenie opon mózgowych; doznał trwałego paraliżu prawej strony ciała. W 1944 osiadł w Palestynie. Jego brat zginął pod Monte Cassino. Pomimo pogłębiającego się kalectwa, ciężkich warunków materialnych i osamotnienia, L. nie rezygnował z pracy pisarskiej; współpracował z polskimi środowiskami emigracyjnymi, w tym przede wszystkim z paryską „Kulturą”, dając w niebywale skondensowanej prozie wyjątkowe świadectwo doświadczenia okrucieństwa współczesnego świata. Opublikował między innymi część autobiograficznej powieści Niespokojni (1952; pierwodruk na łamach londyńskich „Wiadomości”), opowiadania łagrowe Dzień i noc (1955), mikropowieść Piotruś (1960). Przed śmiercią nie zdążył otrzymać nagrody PEN-Clubów polskiego i izraelskiego.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem