Lipmann-Mühlhausen Jom-Tow ben Salomon

(2. połowa XIV wieku – około 1450) – apologeta, talmudysta, kabalista, sędzia żydowski w Pradze. Później zamieszkał w Krakowie. Wedle jednej wersji, uszedł stamtąd przed krwawym pogromem w 1389, spowodowanym oskarżeniem jego samego oraz innych Żydów o zbezczeszczenie hostii; zgodnie z drugą, przybył do Krakowa po dyspucie z wychrztą, Piotrem, który oskarżył kilkunastu Żydów o zniesławianie chrześcijaństwa; wszyscy wówczas uwięzięni ponieśli męczęńską śmierć (1399), a tylko L.-M. zdołał ujść cało. Jego najbardziej znanym dziełem, zawierającym odniesienia do wspomnianej dysputy, jest Sefer nic(c)achon (hebr., Księga zwycięstwa), w którym bronił judaizmu talmudycznego przed atakami teologów chrześcijańskich i karaickich (karaimi), wykazując dobrą znajomość Nowego Testamentu, jak również łaciny. Dzieło to zostało napisane prawdopodobnie przed 1410, po raz pierwszy wydano je w 1644 w Norymberdze. Potem wnoszono poprawki do tej edycji oraz parokrotnie ją wznawiano. Przekład łaciński jednego rozdziału ukazał się w 1643, a całość – przełożona na język łaciński – ukazała się w 1645. Z księgą tą w XVII w. polemizowało kilku teologów chrześcijańskich. W dziele Samsona ben Eleazara Baruch sze-amar (hebr., Błogosławiony, który mówi, Szkłów 1804) jest wspominana rozprawa kabalistyczna Sefer alef-be(j)t, poświęcona znaczeniu hebrajskiego alfabetu, którą przypisywano L.-M. W literaturze rabinicznej zachowały się także wzmianki o innych dziełach tego autora, w tym o responsach.

Autorzy hasła: Paweł Fijałkowski, Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem