Lieberman Herman

(Hersz) (1870 Drohobycz – 1941 Londyn) – prawnik, działacz socjalistyczny. Pochodził z niezamożnej rodziny; jego ojciec był zarządcą kopalń wosku. Studiował prawo na UJ (od 1890). Już w okresie gimnazjalnym działał w kółkach samokształceniowych i niepodległościowych. Od 1896 był członkiem PPSD, a w 1904-1919 – członkiem zarządu tej partii. Poseł do parlamentu austriackiego (1907-1918). Służył w Legionach Polskich (do 1917). Był głównym obrońcą legionistów w procesie Marmarosz-Sziget. W 1920-1939 członek Rady Naczelnej PPS, a w 1931-1934 wiceprzewodniczący CK Wykonawczego PPS. Był posłem do Sejmu RP (1919-1930). Przeciwnik sanacji i jeden z głównych filarów Centrolewu. Skazany w procesie brzeskim; od 1931 przebywał na emigracji. Od 1940 członek emigracyjnej Rady Narodowej. We wrześniu 1941 został mianowany ministrem sprawiedliwości w rządzie Władysława Sikorskiego. Był pierwszym Żydem – członkiem polskiej Rady Ministrów. Mimo licznych zasług i całego życia, poświęconego polskiemu ruchowi socjalistycznemu, jego nominacje z okresu II wojny światowej wywołały nieprzychylne komentarze, a nawet protesty wobec takiego – jak pisano – „umizgiwania się do Żydów”; ich odgłosy nadchodziły także z kraju zajętego przez Niemców.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem