Lichtenstein Izaak

(Icchok; Izrael) ([1883] 1888 Łódź – 1981 Nowy Jork) – malarz, grafik, krytyk sztuki. Uczył się krótko w Szkole Jehudy Pena w Witebsku. Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (1906-1908) i w Szkole Rzemiosł Artystycznych Becalel w Jerozolimie. Mieszkał w Paryżu, Nowym Jorku i w Safed w Izraelu. W Paryżu związany był z kręgiem artystów „La Ruche”, którzy główny nacisk kładli na poszukiwanie narodowego stylu żydowskiego. Razem z M. Szwarcem i Josifem Czajkowem założyli w Paryżu w 1912, pismo „Machmadim” (hebrajski, Pragnienie; Rozkosz;, Piękno), wokół którego zgrupowali się zwolennicy wykorzystania żydowskiej ornamentyki synagogalnej i nagrobkowej, jako podstawy narodowego stylu w sztuce żydowskiej (między innymi Leo Kenig, M. Szwarc). W piśmie tym zamieszczali ilustracje, w których dominowały motywy roślinne, charakterystyczne dla przedmiotów rzemiosła artystycznego w tak zwanym stylu „Becalel”. W Nowym Jorku L. założył wydawnictwo o tej samej nazwie (to jest „Machmadim”), które wydawało książki w języku jidysz. Artysta prawdopodobnie utrzymywał kontakt ze środowiskiem awangardowych artystów Łodzi, zwłaszcza z grupą „Jung Idysz”. Wystawiał w Łodzi (wystawa indywidualna, 1924; w Żydowskim Towarzystwie Kulturalnym, 1933) i w Wilnie (Wystawa Malarzy Żydowskich, 1935). W twórczości L. dominuje tematyka biblijna (np. Adam i Ewa, Kain i Abel) oraz motywy charakterystyczne dla tradycji i symboliki żydowskiej.

Autor hasła: Magdalena Tarnowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem