Lewin Joszua Heszel ben Elijahu (Elija) Zeew ha-Lewi

(1818 Wilno – 1883 Paryż) – rabin; uczeń Elijahu Rogolera z Kalisza. W młodości przyjaźnił się z M.A. Gincburgiem, S.J. Fünnem i J. Klaczką. Poślubiwszy wnuczkę Icchaka ben Chaima z Wołożyna, wykładał w jesziwie wołożyńskiej (jesziwa w Wołożynie), marząc o objęciu jej kierownictwa i przeprowadzeniu reform w sposobie oraz treści nauczania. Konflikt związany z tymi planami zmusił go do opuszczenia uczelni. W 1871 został rabinem warszawskiej Pragi. Potem w latach 70. XIX wieku pełnił funkcje rabina w kilku prowincjonalnych miastach kresowych. Związał się z ruchem Chowewej Syjon. Był rzecznikiem powołania ortodoksyjnego seminarium rabinicznego oraz podjął próbę wydawania pisma rabinicznych „Pletat Soferim” (1863; ukazał się tylko jeden numer). W 1882 został rabinem gminy rosyjskiej w Paryżu. Wydał między innymi: Alij(j)at Elijahu (hebrajski, Wstępowanie Eliasza [Przybycie Eliasza do Erec Israel], 1856; biografia Elijahu ben Szlomo Zalmana); Cij(j)un Jehoszua (hebr., Znak [Adnotacja, Nagrobek] Jozuego, 1869) oraz Tosafot szeni le-Cij(j)on (hebr., Drugie dodatki do Syjonu, 1886; konkordancja Talmudu JerozolimskiegoTalmudu Babilońskiego); Majne(j) Jehoszua (1859; komentarz do Pirke(j) Awot).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem