Lewin Jecheskiel

(1897 Rohatyn – 1941 Lwów) – rabin; wnuk I. Schmelkesa; syn Natana L.; brat Aarona ben N. L. Kształcił się w naukach talmudycznych pod kierunkiem ojca; w świeckich – w rzeszowskim gimnazjum, a następnie na UJ, zdobywając w 1923 doktorat z filozofii za pracę Mojżesz a Plato, czyli legendy o wpływie mozaizmu na rozwój myśli platońskiej. Odrzucił ofertę posady w Państwowym Seminarium dla Nauczycieli Religii Mojżeszowej w Warszawie. Brał udział w akcji plebiscytowej na Śląsku oraz – jako ochotnik – w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1925 był rabinem w Katowicach. W 1928 objął rabinat w Synagodze Postępowej we Lwowie, co wywołało oburzenie sfer ortodoksyjnych, ze względu na fakt, że był wnukiem poważanego przez nie Schmelkesa. Jednak wkrótce L. dał się poznać jako człowiek umiejący znaleźć drogę kompromisu między ortodoksją a resztą społeczności żydowskiej. Był związany z Syjonistami Ogólnymi (między innymi przewodniczącym Dyrektorium Keren Kaj(j)emet le-Israel na Małopolskę Wschodnią; oraz – od 1935 – wiceprezes, a od 1936 – prezes loży Leopolis B'nei B'rith). Po zajęciu Lwowa przez wojska niemieckie udał się do metropolity kościoła greckokatolickiego, Andrzeja Szeptyckiego, z prośbą o interwencję w obronie prześladowanych współwyznawców; został zamordowany w drodze powrotnej, w czasie pierwszego podczas okupacji niemieckiej we Lwowie pogromu Żydów (tzw. Blitzpogrom). Według innej wersji wydarzeń, Szeptycki przez jakiś czas ukrywał L., lecz ten postanowił opuścić schronienie, by dzielić los współwyznawców.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem