Lewin Izaak (Icchak) Meir

(1894 Góra Kalwaria – 1971 Jerozolima) – rabin, przywódca Agudy; spokrewniony z rodem Alterów (Alterów rodzina), cadyków z Góry Kalwarii (jid. Ger). Studiował w jesziwie A.M. Altera. W czasie I wojny światowej zaangażowany był w pomoc ofiarom wojny. Po powstaniu Agudy, w krótkim czasie, stał się jednym z najważniejszych jej przywódców, między innymi dzięki wpływom w tej partii dynastii cadyków z Góry Kalwarii. Żywo interesował się między innymi rozwojem szkolnictwa ortodoksyjnego. Początkowo niechętny taktyce syjonistów (także w polityce krajowej), zmienił nieco do nich stosunek w latach 30. XX w., przyczyniając się do większego zrozumienia racji obu tych ugrupowań. W 1929 został wybrany do światowego prezydium Agudy, od 1930 przewodniczył tej partii w Polsce. W 1935 odwiedził Palestynę i doprowadził do reform we władzach miejscowej Agudy, które przyczyniły się do akceptacji przez nie budowy przyszłego państwa żydowskiego w Palestynie. Od 1937 współprezydował światowej egzekutywie Agudy. Na początku okupacji niemieckiej został delegowany do warszawskiego Judenratu; wkrótce zdołał opuścić kraj i w 1940 przybył do Palestyny, gdzie między innymi działał w Reprezentacji Żydostwa Polskiego. Odgrywał kluczową rolę w palestyńskiej Agudzie; reprezentował ją w rządzie tymczasowym oraz jako sygnotariusz deklaracji niepodległości. Wybrany na posła do I Knesetu, pozostał jego członkiem do 1970. W 1948-1952 był ministrem opieki społecznej; ze stanowiska tego ustąpił ze względu na kontrowersje wokół publicznej służby kobiet. Od 1954 był prezydentem światowego Komitetu i przewodniczącym Światowej Egzekutywy Agudy.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem