Lewin Chanoch (Chejnech;, Chejnich) ben Pinchas ha-Kohen z Aleksandrowa

zwany Chejnechem z Aleksandrowa (1798 Lutomiersk – 1870 [1872?] Aleksandrów) – cadyk, uczeń Symchy Binema z Przysuchy i Menachema Mendla z Kocka. Przez jakiś czas był rabinem w Aleksandrowie koło Łodzi, później w Prośnicy i Nowym Dworze. Większość życia spędził w kręgu chasydów z Przysuchy, Kocka i Góry Kalwarii. W 1866, po śmierci I.M. Altera, został cadykiem i przewodnikiem jego chasydów (drugi rebe dynastii Ger). Osiadł w Aleksandrowie, który na krótko stał się duchowym centrum chasydów z Kocka i Góry Kalwarii. Podobnie jak jego nauczyciele, L. podkreślał konieczność studiowania Tory i szukania jej mistycznego sensu. Był zwolennikiem modlitwy wewnętrznej. Nauczał, że przykazania mają sens przede wszystkim duchowy, a nie zewnętrzny, i stąd trzeba je spełniać, angażując całą swą istotę, gdyż tylko w taki sposób można wziąć udział w procesie duchowej naprawy świata. Jego wizja zadań cadyka była bardzo ograniczona. Uważał, że każdy sam podąża drogą chasydyzmu, a cadyk jedynie pełni rolę drogowskazu. Większość wykładów L. została wydana przez jego uczniów w antologiach: Chaszowa le-towa (hebrajski, Rozmyślania o dobru, Piotrków 1929) i Si'ach sarfe(j) kodesz (hebrajski, Opowiadanie świętych serafinów, 1923). Po nim, trzecim cadykiem dynastii z Góry Kalwarii został Juda Arie Lejb Alter, zwany – od tytułu swego dzieła – Sfat Emet.

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem