Lewanda Lew (Leo; Jehuda Lejb) [Osipowicz]

(1835 Mińsk – 1888 Petersburg) – rosyjski pisarz i publicysta. Uczył się w chederze i w „kazionnej” szkole w Mińsku oraz w wileńskiej szkole rabinów (1850-1854). Był nauczycielem szkół elementarnych w Mińsku (1854-1860). Pełnił funkcję „uczonego Żyda” (uczionyje Jewreji) przy wileńskim generał-gubernatorze. Swoimi pracami publicystyczno-literackimi zdobył pozycję przywódcy duchowego żydowskiej inteligencji w Rosji. Był zwolennikiem modernizacji żydowskiego życia w duchu haskali oraz asymilacji do kultury rosyjskiej. Głosił między innymi konieczność wyzwolenia Żydów, mieszkających na ziemiach litewskich i białoruskich, z „niewoli szlachecko-polskiej”. Tej postawie dał szczególnie dobitny wyraz w okresie powstania styczniowego. W poświęconej powstaniu powieści Goriaczeje wriemia (1875) ukazał przełom orientacji wyemancypowanego postępowca z propolskiej na prorosyjską, jako wynik złych doświadczeń pięćsetletniej koegzystencji z Polakami. Narastający antysemityzmpogromy w latach 80. XIX wieku w Rosji skłoniły go pod koniec życia do związania się z ruchem Miłośników Syjonu oraz uznania potrzeby samoobrony i emigracji.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem