Lejzerowicz Izrael

(1900 [1902] Łódź – 1944 Oświęcim) – malarz, grafik, krytyk artystyczny, poeta, współzałożyciel i członek ugrupowania „Start”. Pochodził z rodziny ubogiego łódzkiego krawca. Według niepotwierdzonych informacji, studiował w Rzymie i w akademii sztuk pięknych w Berlinie. Debiutował w Łodzi w 1921 (na Wystawie Sztuki Żydowskiej) i tam najczęściej także potem wystawiał swe prace (1924, 1925, 1926, 1927); uczestniczył również w wystawie krakowskiego TPSP (1930). Malował głównie portrety (Babka, Matka), autoportrety i kompozycje figuralne, nieraz o charakterze symbolicznym (Uczta sobotnia [Uczta sederowa?], Mnich wśród gotyckiej architektury, Głodujący [Lament], Arcykapłan, Chrystus). Artysta sięgał także do tematyki żydowskiej (Szara procesja). Jego prace charakteryzuje spokojna, statyczna kompozycja i ciemna, stonowana kolorystyka. W czasie II wojny światowej L. przebywał w getcie łódzkim. Z tego okresu zachowało się kilkadziesiąt jego rysunków i pasteli, dokumentujących życie w getcie oraz portrety Przełożonego Starszeństwa Żydów (por. Judenrat) w Łodzi, Ch. Rumkowskiego. W czasie ostatecznej likwidacji getta, latem 1944, L. został deportowany do obozu zagłady w Oświęcimiu, gdzie zginął.

Autor hasła: Renata Piątkowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

„Portret Izraela Lejzerowicza” Józefa Kownera - Lejzerowicz Izrael - Polski Słownik Judaistyczny
„Portret Izraela Lejzerowicza” Józefa Kownera (kliknij, aby powiększyć)

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand