Lejzerowicz Izrael

(1900 [1902] Łódź – 1944 Oświęcim) – malarz, grafik, krytyk artystyczny, poeta, współzałożyciel i członek ugrupowania „Start”. Pochodził z rodziny ubogiego łódzkiego krawca. Według niepotwierdzonych informacji, studiował w Rzymie i w akademii sztuk pięknych w Berlinie. Debiutował w Łodzi w 1921 (na Wystawie Sztuki Żydowskiej) i tam najczęściej także potem wystawiał swe prace (1924, 1925, 1926, 1927); uczestniczył również w wystawie krakowskiego TPSP (1930). Malował głównie portrety (Babka, Matka), autoportrety i kompozycje figuralne, nieraz o charakterze symbolicznym (Uczta sobotnia [Uczta sederowa?], Mnich wśród gotyckiej architektury, Głodujący [Lament], Arcykapłan, Chrystus). Artysta sięgał także do tematyki żydowskiej (Szara procesja). Jego prace charakteryzuje spokojna, statyczna kompozycja i ciemna, stonowana kolorystyka. W czasie II wojny światowej L. przebywał w getcie łódzkim. Z tego okresu zachowało się kilkadziesiąt jego rysunków i pasteli, dokumentujących życie w getcie oraz portrety Przełożonego Starszeństwa Żydów (por. Judenrat) w Łodzi, Ch. Rumkowskiego. W czasie ostatecznej likwidacji getta, latem 1944, L. został deportowany do obozu zagłady w Oświęcimiu, gdzie zginął.

Autor hasła: Renata Piątkowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

„Portret Izraela Lejzerowicza” Józefa Kownera - Lejzerowicz Izrael - Polski Słownik Judaistyczny
„Portret Izraela Lejzerowicza” Józefa Kownera (kliknij, aby powiększyć)

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem