Lejbł (Leibł) Daniel

(1891 Dębica – 1967) – językoznawca języków jidysz i hebrajskiego (por. hebrajski język), poeta. W 1910 został wydalony z gimnazjum za działalność w ruchu Poalej Syjon. W tym czasie działał na rzecz uznania w spisie ludności języka jid. jako narodowego języka Żydów. Po podjęciu studiów prawniczych na uniwersytecie wiedeńskim zainteresował się badaniami językoznawczymi nad językiem jid. W 1924 wyemigrował do Palestyny. Kolejno był członkiem partii PS, PS-L i Mapam. Działalność w ruchu syjonistycznego łączył z aktywnym propagowaniem języka jid. (między innymi redagował wydawnictwa ruchu w języku hebr. i jid.) oraz z własną twórczością poetycką i przekładową na języki jid. i hebr. (głównie polskich poetów); między innymi w Krakowie w 1927 wystawiano SędziówDaniela S. Wyspiańskiego w przekładzie L. na język jid. L. był zdeklarowanym zwolennikiem rozwijania literatury jid., co sprowadzało nań gwałtowne ataki ze strony hebraistów, choć równocześnie z powodzeniem pisywał utwory prozatorskie dla czasopism wydawanych w języku hebr. Był wydawcą pism Związku Pisarzy Żydowskich. W dziedzinie językoznawstwa interesował się zarówno językiem jid., jak i hebr.; współpracował z JIWO oraz z Akademią Języka Hebrajskiego. Jeszcze w latach 30. i 40. XX wieku publikował zbiory wierszy w języku jid., choć w środowisku palestyńskim zdecydowanie dominowali już hebraiści.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand