Lea

(hebr., dzika krowa; jid., Leje) – według tradycji biblijnej, jedna z pramatek ludu Izraela (matriarchinie); starsza córka Labana; żona Jakuba, którą tenże poślubił dzięki podstępowi Labana, zanim mógł się ożenić ze swą ukochaną Rachelą. L. była matką sześciu synów Jakuba: Rubena, Symeona, Lewiego, Judy, Issachara, Zabulona, będących protoplastami plemion izraelskich (por. Dwanaście Plemion Izraelskich), oraz córki, Diny. Jej służąca, Zilpa, która została nałożnicą Jakuba, urodziła mu GadaAszera. Zgodnie z tradycją żydowską, L. pochowana została w Grocie Ojców w Hebronie. W Biblii jest mowa o tym, że L. i Rachela „zbudowały dom Izraela” (Rut 4,11), a późniejsza tradycja wywodzi od L. kapłaństwo i królestwo.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem