Łazowertówna Henryka Wanda

(1910 Warszawa – 1942 Treblinka) – poetka. Pochodziła ze spolonizowanej rodziny inteligenckiej. Ukończyła polonistykę na UW oraz – jako wolna słuchaczka – studiowała romanistykę. Pisała wiersze, artykuły krytyczne i – rzadziej – drobne utwory prozatorskie w języku polskim, a także zajmowała się tłumaczeniem z języka francuskiego. Opublikowała dwa tomiki poezji: Zamknięty pokój (1930) i Imiona światła (1934). Działała w Związku Literatów i była stypendystką Wydziału Sztuki Ministerstwa WRiOP (1931). Nasilanie się antysemityzmu w latach 30. skłoniło ją zarówno do sporadycznego publikowania w prasie polsko-żydowskiej, jak i do przejściowego zbliżenia do środowiska komunizującej młodzieży. W okresie II wojny światowej poetka znalazła się w getcie warszawskim, którego nie zgodziła się opuścić, chcąc pozostać z matką. Tu działała w CENTOS-ie oraz wspomagała akcję propagandową Żydowskiej Samopomocy Społecznej. Współpracowała także z Archiwum Ringelbluma (ARG). Opracowywała monografie rodzin przesiedleńczych. Za jedną z nich otrzymała nagrodę na konkursie, rozpisanym przez Oneg Szabat. Poza tym dużo pisała, jednak tylko część jej utworów trafiła do ARG. Występowała na imprezach kulturalnych w getcie, a sporą popularność zdobył jej wiersz Mały szmugler (por. szmugiel). W lecie 1942, chcąc ocalić matkę, poszła na Umschlagplatz. Została wywieziona do Treblinki, gdzie zginęła.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem